Nowość absolutna. Aspik wczoraj napisał wyraz "tata" drukowanymi literami. Cieszę się przeogromnie, pewnie moja radość byłaby większa gdybym nie widziała procesu pisania. Ponieważ jednak pisanie widziałam to zmartwienie zakłóca zadowolenie i dumę z syna.
Aspik zaczął od napisania litery A z prawej strony kartki. Następnie napisał literę T bliżej środka. Litera A jeszcze bliżej lewej strony i z trudem wciśnięta litera T na samym lewym marginesie. Czyli pisał od prawej do lewej strony albo raczej od ostatniej do pierwszej literki. Dodatkowo pionowe linie rysował od dołu do góry, poziome zaś od prawej do lewej strony.
Dziwne to wszystko było.
Mamy kolejne zadanie - nauczyć Aspika poprawnego pisania. I to natychmiast bo jak sobie schemat utrwali...
wtorek, 27 marca 2012
poniedziałek, 26 marca 2012
Czytanie
Nie wiadomo jeszcze, czy Aspik zostanie przyjęty do przedszkola czy będzie musiał iść do zerówki szkolnej (czego ani sobie ani jemu nie życzę). Wiadomo natomiast, że Aspik będzie musiał kiedyś nauczyć się czytać. I że nie będzie to łatwe.
Mieliśmy dawno temu przygodę z metodą Domana. Matka zrobiła kartki z kilkuset słowami, bawiła się z dzieckiem kilka miesięcy, a dziecko co? Ano nic. Kilka słów zapamiętał i potrafi "przeczytać" ale tylko w takiej formie, jak była na karcie. Czyli zna i przeczyta słowo "jajko" ale już nie "jajka". Prawdopodobnie przyczyną są problemy w komunikacji międzypółkulowej i baardzo niewielkie wykorzystanie prawej półkuli (odpowiadającej za wyobraźnię, myślenie obrazami, syntezę informacji).
Po rozmowie z psychologiem i pedagogiem stwierdziłam, że nie da się Aspika nauczyć czytania metodą "tradycyjną", czyli zaczynając od literek. Bo Aspik literki zna, a i tak nie zbuduje z nich słowa. Tym bardziej nie przeczyta (ly-o-ky-o-my-o-ty-wy-a - przyznacie, nie da się zrozumieć). Zostaje nam więc metoda sylabowa lub właśnie Doman. A że Domana już wypróbowaliśmy więc wyboru już nie było.
Czytanie sylabowe, analityczno–sekwencyjne wykorzystuje lewą półkulę mózgu, będziemy opierać się na mocnych stronach Aspika.
Szczęśliwie się złożyło, że Aspik właśnie zainteresował się czytaniem. Wypytywał, jak się pisze jakiś wyraz. Daje mi to nadzieję, że w niedalekiej przyszłości zainteresuje się też nauką czytania. A jak Aspik coś zaczyna to zawsze kończy więc nadzieja, że Aspik będzie czytał jest uzasadniona :)
Mieliśmy dawno temu przygodę z metodą Domana. Matka zrobiła kartki z kilkuset słowami, bawiła się z dzieckiem kilka miesięcy, a dziecko co? Ano nic. Kilka słów zapamiętał i potrafi "przeczytać" ale tylko w takiej formie, jak była na karcie. Czyli zna i przeczyta słowo "jajko" ale już nie "jajka". Prawdopodobnie przyczyną są problemy w komunikacji międzypółkulowej i baardzo niewielkie wykorzystanie prawej półkuli (odpowiadającej za wyobraźnię, myślenie obrazami, syntezę informacji).
Po rozmowie z psychologiem i pedagogiem stwierdziłam, że nie da się Aspika nauczyć czytania metodą "tradycyjną", czyli zaczynając od literek. Bo Aspik literki zna, a i tak nie zbuduje z nich słowa. Tym bardziej nie przeczyta (ly-o-ky-o-my-o-ty-wy-a - przyznacie, nie da się zrozumieć). Zostaje nam więc metoda sylabowa lub właśnie Doman. A że Domana już wypróbowaliśmy więc wyboru już nie było.
Czytanie sylabowe, analityczno–sekwencyjne wykorzystuje lewą półkulę mózgu, będziemy opierać się na mocnych stronach Aspika.
Szczęśliwie się złożyło, że Aspik właśnie zainteresował się czytaniem. Wypytywał, jak się pisze jakiś wyraz. Daje mi to nadzieję, że w niedalekiej przyszłości zainteresuje się też nauką czytania. A jak Aspik coś zaczyna to zawsze kończy więc nadzieja, że Aspik będzie czytał jest uzasadniona :)
piątek, 23 marca 2012
Zabawa
Agnieszka, mama dzielnego Franka (http://dzielnyfranek.blogspot.com/) w jednym ze swoich postów napisała, że każda zabawa ma drugie dno, zabawa spontaniczna nie istnieje (albo coś takiego, nie pamiętam dokładnie ;))
Agnieszka ma stuprocentową rację.
Aspik w ogóle zbyt zabawowym chłopakiem nie jest. Dla niego istnieją tylko lokomotywy i praktycznie wszystko może stać się lokomotywą. Samochody, klocki drewniane, patyki, nawet sam Aspik.
Każdą "zabawę" oceniam pod kątem przydatności terapeutycznej. Wszelkie układanki, puzzle wzmacniają procesy analityczne i spostrzegawczość. Gry planszowe (chińczyk i podobne), domino uczą wzajemności, czekania na swoją kolej oraz trudnej prawdy, że w grach losowych nie zawsze się wygrywa. Rysowanie wzmacnia mięśnie potrzebne do pisania. Lepienie z ciastoliny i innych mas, także wyrabianie ciasta pomaga zrozumieć, że "brudne" rączki to nie koniec świata (to nie nadwrażliwość tylko przekonanie, dopóki nie zobaczy jest ok), a także rozwija małą motorykę i uczy, że trzy kulki jedna na drugiej to bałwanek, a jedna za drugą to gąsienica.
Chodzenie po krawężniku ćwiczy równowagę, podobnie jak rowerek biegowy, choć w innym zakresie. Wszelkie zabawy z użyciem dużej piłki, siedzenie, leżenie, podskakiwanie pomagają Aspikowi lepiej poczuć swoje ciało (propriocepcja). Tak samo jak zabawa w naleśnik (zawijanie dziecka w kocyk i masowanie) i kilka innych podobnych zabaw-ćwiczeń. Bieganie, wspinanie się, skakanie ćwiczy dużą motorykę.
Zbyt dużo pracy zostało do wykonania, żeby był czas na spontaniczność. Tylko, że o tym wiemy my, dorośli. Dziecko ma się w tym wszystkim w miarę dobrze bawić, chociaż niektóre "zabawy" są dość trudne.
Na koniec dowód, że Aspik jest najprawdziwszym Asem (tak twierdzi matka, a matki nigdy się nie mylą :)) Pm36 według Aspika:
Agnieszka ma stuprocentową rację.
Aspik w ogóle zbyt zabawowym chłopakiem nie jest. Dla niego istnieją tylko lokomotywy i praktycznie wszystko może stać się lokomotywą. Samochody, klocki drewniane, patyki, nawet sam Aspik.
Każdą "zabawę" oceniam pod kątem przydatności terapeutycznej. Wszelkie układanki, puzzle wzmacniają procesy analityczne i spostrzegawczość. Gry planszowe (chińczyk i podobne), domino uczą wzajemności, czekania na swoją kolej oraz trudnej prawdy, że w grach losowych nie zawsze się wygrywa. Rysowanie wzmacnia mięśnie potrzebne do pisania. Lepienie z ciastoliny i innych mas, także wyrabianie ciasta pomaga zrozumieć, że "brudne" rączki to nie koniec świata (to nie nadwrażliwość tylko przekonanie, dopóki nie zobaczy jest ok), a także rozwija małą motorykę i uczy, że trzy kulki jedna na drugiej to bałwanek, a jedna za drugą to gąsienica.
Chodzenie po krawężniku ćwiczy równowagę, podobnie jak rowerek biegowy, choć w innym zakresie. Wszelkie zabawy z użyciem dużej piłki, siedzenie, leżenie, podskakiwanie pomagają Aspikowi lepiej poczuć swoje ciało (propriocepcja). Tak samo jak zabawa w naleśnik (zawijanie dziecka w kocyk i masowanie) i kilka innych podobnych zabaw-ćwiczeń. Bieganie, wspinanie się, skakanie ćwiczy dużą motorykę.
Zbyt dużo pracy zostało do wykonania, żeby był czas na spontaniczność. Tylko, że o tym wiemy my, dorośli. Dziecko ma się w tym wszystkim w miarę dobrze bawić, chociaż niektóre "zabawy" są dość trudne.
Na koniec dowód, że Aspik jest najprawdziwszym Asem (tak twierdzi matka, a matki nigdy się nie mylą :)) Pm36 według Aspika:
Subskrybuj:
Posty (Atom)