Wózkowo

Dziś widziałam dwie kobiety z dziećmi w głębokich wózkach. Jedna z nich trzęsła wózkiem (ruszała rączką w górę i w dół), druga "jeździła" nim na odległość ramienia, po czym wózek przyciągała. Dzieci spokojnie spały, a matki równie spokojnie rozmawiały.
Pierwsza moja myśl: po co ruszacie tymi wózkami, chciałybyście, żeby ktoś tak wam robił, kiedy śpicie?
Druga moja myśl: ja nie trzęsłam wózkiem i mam dziecko z zaburzeniami, może trzeba było jednak trząść?
Nie wiem. Proszę o głosy w tej sprawie.

Zdrowe dziecko

Dziś o zdrowiu ogólnie.
Aspik gorączki się pozbył, mam nadzieję, że bezpowrotnie. To znaczy, że prawdopodobnie nigdy nie dowiemy się, co gorączkę wywoływało. Trudno, nie będę tego braku wiedzy żałować ;)
Temat kolejny, również zdrowotny. Aspik nie ma gorączki ale ciągle ma Zespół Aspergera. To znaczy, że Aspik jest już zdrowy. Bo Zespół Aspergera to nie choroba tylko zaburzenie (lub upośledzenie).
Choroby można leczyć i najczęściej, choć niestety nie zawsze, wyleczyć.
Zespołu Aspergera, podobnie jak autyzmu wyleczyć się nie da. Można jedynie robić wszystko, żeby dziecko dobrze funkcjonowało, żeby nie było zagrożeniem dla siebie i innych, żeby reagowało "właściwie" w różnych sytuacjach.
Tu nie pomogą żadne cudowne diety, eliminacja pewnych produktów, wyprowadzka na wieś, szpikowanie dziecka medykamentami lub produktami paramedycznymi, odtruwanie, nieszczepienie... Chociaż niektórzy podobno widzieli poprawę po wszystkich tych zabiegach. A może to był efekt placebo lub "poprawa" była widoczna głównie w portfelu?
Z dzieckiem takim, jak Aspik każdą sytuację trzeba przepracować. Szczegółowo. Bo Aspik już sobie poradzi z samodzielnym zakupem 6 ciasteczek w cukierni. Ale problem pojawi się, jeżeli w cukierni będzie tylko 5 ciasteczek.
Poniższa sytuacja to pozytywny przykład wykorzystania wypracowanego działania ludzi z Zespołem Aspergera (opowiedziane przez mojego brata, nauczyciela w opisanej szkole).
Pewien chłopak wybiegł ze szkoły i został potrącony przez samochód. Natychmiast utworzyło się zbiegowisko, uczniowie z tej samej szkoły lamentowali, nauczyciele przerażeni, nikt nie wiedział, co zrobić. Tylko chłopak z Zespołem Aspergera zadzwonił na pogotowie. Bo miał przepracowaną sytuację pt. "Wypadek samochodowy" i podchodził to tego bez emocji. Nad resztą emocje wzięły górę.

Choroba nie odpuszcza

U Aspika bez zmian. Budzi się z gorączką, dostaje syrop p/gorączkowy i zaczyna żyć. I tak sobie żyje spokojnie aż do czasu, kiedy lek przestaje działać i gorączka rośnie. Wtedy kładzie się spać i zasypia oczywiście dokładnie w momencie, kiedy zupa się dogotowuje ;)
Chociaż jest lepiej - Aspik chętniej je.
Ja oczywiście się martwię, obserwuję syna i zauważam coraz więcej niepokojących sygnałów. Nie wiem tylko czy nie zrobiłam się przewrażliwiona na pewne zachowania Aspika, czy rzeczywiście pojawiło się więcej "typowych" zachowań.
Jednego jestem pewna - pociągi, a w zasadzie układanie czegokolwiek w dłuuugie szeregi, doprowadzą mnie niedługo do szaleństwa. Zobaczcie, zdjęcie z artykułu o autyzmie z wikipedii: http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Autistic-sweetiepie-boy-with-ducksinarow.jpg&filetimestamp=20070422105047. Aspik robi prawie to samo. I broń Boże ruszyć cokolwiek. Krzyk "teraz zrób tak, jak było!".
Martwi mnie też mniejsze zainteresowanie innymi osobami, brak reakcji na polecenia, mówienie do ściany... Ale to temat na inny wpis.
Jutro rano Aspik odda krew i mocz do badania, może to pomoże wykryć przyczynę gorączki.