Pierwszy tydzień

Pierwszy tydzień roku szkolnego za nami.
Tydzień trudny, pełen ustaleń, dostosowywania się, przekładania zajęć. Prawie wszystko udało się dogadać, prawie ze wszystkiego jestem zadowolona, chociaż nie było łatwo. Mam nadzieję, że już żadnych zmian nie będzie.
Aspik ze szkoły zadowolony, większych problemów na tym polu nie przewidujemy.
Dopiero teraz widać, jak wielkie zmiany zaszły w Aspiku. Do przedszkola (trzy lata temu) poszedł jako dziecko zdrowe, bezproblemowe, superinteligentne. Był zamknięty na kontakty z dziećmi, nie zauważał ich prawie, zabawa prawie nie istniała, wspólna zabawa - zupełnie niemożliwa. Z dorosłymi współpracował bez problemu, chociaż głównie mówił o lokomotywach.
Rok później było jeszcze gorzej, Aspik chodził całymi dniami po skraju dywanu i "ciuchał". Dzieci go drażniły. To był najgorszy jak dotąd rok. Oby się nigdy nie powtórzył.
W tym roku Aspik dał się poznać z tej dobrej strony. Zagadywał inne dzieci, chciał się z nimi bawić. Wykonywał polecenia. Pani Wychowawczyni powiedziała o nim, że jest bardzo inteligentny.
Takie słowa to miód na matczyne serce.

Bardzo Was proszę o mocne trzymanie kciuków, żeby cały rok szkolny przeszedł tak gładko, jak pierwszy tydzień.

Pisałam już, że mamy fajnego terapeutę SI? Pewnie nie raz, ale powtarzam.
Na zdjęciu nagroda za ćwiczenia namalowana na aspikowej rączce. To odrzutowy samochód dla pszczół :)

Nowy rozdział

Zaczynamy nowy rozdział życia. Aspik poszedł do szkoły :)

Początek mamy słodko-gorzki.
Cudownie jest, bo nowa nauczycielka wie co nieco, a nawet więcej niż co nieco o zespole Aspergera.
Źle, bo szkoła co prawda integracyjna, ale klasa nie.
Źle, bo Aspik chodzi na zmiany, dwa dni rano, trzy po południu. To powoduje, że dopasowanie terapii staje się prawie niemożliwe. Jak męczyć ćwiczeniami dziecko, które wychodzi ze szkoły o 17:00?

Rozpoczęcie roku trochę zniechęciło Aspika do szkoły. Martwił się przez chwilę, że zawsze będzie musiał ubierać się w białą koszulę i zawsze będzie tylko stał, a ktoś będzie nudno gadał przez mikrofon.
Z rozpoczęcia roku najbardziej mu się podobało "Baczność! Sztandar szkoły wprowadzić/wyprowadzić!" Na to hasło podrywał się i stał na baczność nieruchomo, aż do wykrzyczanego przez mikrofon "Spocznij!"
Następny dzień już był dobry. Aspik to typowy zadaniowiec, więc polecenia nauczycielki wykonywał bez oporów, odpowiadał na pytania... Wrócił szczęśliwy, narzekał tylko na matkę, bo mu zrobiła za mało kanapek :)

Aspikowi szkoła bardzo się podoba.
Mówi tylko, że sala jest zbyt mała, młody człowiek lubi przestrzeń ;) Dzwonki mu nie przeszkadzają, ma swojego ulubionego kolegę w klasie, Panią też polubił.
Przeżyjemy ten rok.

A może morze?

Tak jest, nad morzem też byliśmy :)

Do wyjazdu nad morze musieliśmy się przygotować. Niezbędny okazał się zakup zestawu do piachu, rękawki i piłka plażowa.
Najpierw panowie ćwiczyli umiejętności niezbędne do kontaktu z plażą nad mniejszym akwenem, jeziorem Głuche. Używając zakupionego zestawu do piachu (łopatki i wiaderka) zbudowali studnię. Praca zespołowa, projekt autorski inżyniera Aspika ;)

















Pierwszy kontakt z morzem nie zapowiadał się zbyt dobrze. Pogoda nie sprzyjała, poszliśmy w długich spodniach i bluzach, tak było zimno. Na domiar złego zbierało się na deszcz. Mimo to pojechaliśmy.
Wielka plaża nie zrobiła na Aspiku żadnego wrażenia.
Wielka woda też nie była zbyt ciekawa.
FALE! To było coś :)

Pierwszy kontakt z morzem :)

Następny wyjazd był już tylko kwestią czasu. Wyczekaliśmy na upalny dzień i wyruszyliśmy.
Aspik zachwycony rzucił się w fale. Wyszukiwał te największe i był zachwycony, jak delikatnie go unosiły.
Raz nawet przewrócił się i zanurzył cały pod wodą. Ta przygoda na szczęście go nie wystraszyła. Przybiegł do mnie z uśmiechem od ucha do ucha krzycząc, że nurkował.

Dopiero wtedy okazało się, że wcześniejsze ćwiczenia nad jeziorem nie poszły na marne, oraz że duże budowle powstają przy dużych akwenach. Ciekawe, co panowie zbudowaliby nad oceanem ;)

Przy większych falach woda wlewała się do studni.
Pięknie, prawda?