Proces diagnostyczny

O kurczę! Własnym oczom nie wierzę. Mam już ponad tysiąc odwiedzin na blogu! Z tej okazji trzeba uzupełnić informacje o Aspiku o przebieg procesu diagnostycznego.
Pierwsze niepokojące sygnały opisałam w którymś poprzednim poście. Otrzymałam je od wychowawczyni przedszkolnej Aspika. Spowodowało to wizytę u najbliższego psychologa dziecięcego. Po miłej rozmowie, w czasie której opisałam problemy syna oraz spostrzeżenia nauczycielki zaproponowano nam wizytę w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej. Zapisałam więc Aspika do PPP.
W PPP byliśmy dwukrotnie. Pierwszy raz byłam sama, bez Aspika opisywałam problemy syna oraz spostrzeżenia nauczycielki. Drugi raz byliśmy już razem z synem. Pani powiedziała, że dziecko mieści się jeszcze w normie rozwojowej, poza tym jest za młody i nic nie mogą nam zaproponować.
Mniej więcej w tym samym czasie udaliśmy się do psychologa prywatnie. Na pierwszej wizycie opisałam problemy Aspika i spostrzeżenia nauczycielki. Pani psycholog powiedziała, że w pierwszej kolejności należy wykluczyć problemy somatyczne i zaproponowała nam wizytę u neurologa i okulisty (problemy w układaniu klocków, niechęć do rysowania, słaba równowaga).
Okulista powiedział, że na szczęście z oczami problemów nie ma.
Neurolog po krótkim badaniu powiedział, że odruchy są prawidłowe i nie trzeba na razie męczyć dziecka kolejnymi badaniami. Zalecono nam zrobienie Diagnozy Integracji Sensorycznej. Na konsultację mamy się zgłosić przed wakacjami.
Druga i trzecia wizyta u psychologa była już z dzieckiem. Aspik został z panią w gabinecie, bawił się lokomotywą (na szczęście gabinet jest wyposażony w ten niezbędny sprzęt ;))
W tym samym czasie zaczęliśmy Diagnozę Integracji Sensorycznej. Kto zgadnie co było na pierwszym spotkaniu? Tak jest, opisałam problemy syna i spostrzeżenia nauczycielki przedszkolnej. Zaczęło mnie to nudzić i stwierdziłam, że jeżeli nie otrzymam żadnej konkretnej odpowiedzi albo przynajmniej wskazówki co robić dalej to zwariuję. I z pewnością nie zapiszę się już nigdzie i nie będę po raz kolejny opowiadać o problemach syna i spostrzeżeniach nauczycielki. Na szczęście po kolejnych dwóch czy trzech spotkaniach otrzymałam siedmiostronicowy opis syna oraz wskazówki, jak z nim pracować.
Niedługo potem nadszedł czas czwartej, podsumowującej wizyty u psychologa. Pani skierowała nas do psychiatry dziecięcego.
Zabrzmiało groźnie i trochę mnie przeraziło ale zapisałam syna. I znowu opowiedziałam o problemach syna i spostrzeżeniach nauczycielki. Po kolejnych dwóch wizytach dostaliśmy diagnozę i skierowanie do Mazowieckiego Centrum Neuropsychiatrii i Rehabilitacji Dzieci i Młodzieży w Warszawie.
Tym samym zakończyliśmy chwalebnie proces diagnostyczny.
Wszystko od pierwszych sygnałów z przedszkola do diagnozy trwało 8 miesięcy. Samo pisanie o tym czasie mnie męczy.

Prawdopodobnie gdyby wcześniej padła nazwa autyzm lub Zespół Aspergera cała diagnoza byłaby znacznie krótsza i prostsza. Poszlibyśmy do ośrodka zajmującego się diagnozą, zapłacilibyśmy, odbylibyśmy wymaganą liczbę spotkań (z tego, co się orientuję 4 do 6 godzin).

Refleksje powizytowe

Po tygodniu świętowania urodzin syna mam dość. Serdecznie dość gości Aspika, tortów, balonów i "sto lat".
Dziecię moje nie bardzo lubi hałasy i skupiska ludzkie. Potencjalnych gości uprzedziliśmy, kiedy spodziewany się innych wizyt, a także kiedy Aspik pojedzie do dziadków. Oznaczało to dla nas rozłożenie jednych urodzin na kilka dni po kilkoro gości każdego dnia. Było to mniej męczące dla Aspika ale zdecydowanie trudniejsze dla matki Aspika.
Cóż, przeżyliśmy, przytyliśmy od tortu, posprzątaliśmy z grubsza dom, balony będą nam się walały pod nogami jeszcze przez dwa miesiące ale to też przetrwamy. Aspik nie pozwala przebić balonów bo boi się huku, wyrzucić po prostu też nie można bo "będzie miał za mało". Kolekcjoner wszystkiego.
Oprócz przyjmowania gości my także składaliśmy wizyty. Lekarskie. Pani psychiatra dała nam Zaświadczenie o stanie zdrowia, w którym napisała: "zaleca się naukę w przedszkolu integracyjnym".
O przedszkolu integracyjnym myślałam już dwa lata temu, jeszcze przed  ujawnieniem się problemów Aspika. Myślałam, że dobrze mu zrobi obcowanie z dziećmi, które mają pod górkę. Że będzie mu łatwiej zaakceptować różne dysfunkcje. Naiwna matka.
Oczywiście składając wtedy wniosek o przyjęcie do przedszkola wpisałam przedszkole integracyjne. I oczywiście Aspik nie został tam przyjęty (zupełnie zdrowy, bez orzeczenia nie nadaje się do integracji, tam przyjmują wyłącznie dzieci z orzeczeniem). Aspik został zapisany do innego przedszkola.
Teraz okazało się, że dzieci aktualnie uczęszczające do przedszkoli także podlegają rekrutacji, oraz że nie ma gwarancji przyjęcia dziecka do przedszkola, do którego teraz chodzi. I matka znów ma problem czy nie lepiej przepisać syna do przedszkola integracyjnego. Mam jeszcze prawie miesiąc na zastanowienie się.

Gryzak

Ostatnio mi się zebrało na pisanie, wyrzucam z siebie informacje o Aspiku z szybkością, która mnie zadziwia. I ciągle coś się dzieje, ciągle coś jeszcze jest do powiedzenia.
Parę tygodni temu dziecię już teraz pięcioletnie zaczęło gryźć wszystko, co twarde. Przy braku twardych rzeczy dziecię zadowalało się własnymi rękawami. Samo gryzienie problemem nie jest dopóki ogranicza się do rzeczy i nie powoduje u nikogo obrażeń ciała. Ale dziury w rękawach kilku bluzek rozzłościły mnie lekko. Zalecenie terapeuty: kupić gryzaki!
Drogi pięciolatku, z okazji urodzin dostaniesz kilka zupełnie nowych, wspaniałych gryzaków ;)