Tak jest

Poniżej opisuję, jak funkcjonuje Aspik na kilka dni przed piątymi urodzinami.

• Niezintegrowany odruch niemowlęcy ATOS;
• brak rozpoznawania mimiki, uboga mimika;
• dezorientacja sensoryczna w obrębie zmysłów: przedsionkowo-proprioceptywnego oraz dotyku ("biały szum");
• znacznie osłabiona komunikacja międzypółkulowa;
• silna dominacja lewej półkuli, słabo wykorzystywana prawa półkula mózgowa;
• dyspraksja, w tym somatopraksja;
• obniżona dojrzałość układu nerwowego;
• znacznie opóźniony rozwój motoryki małej.

Powyższe punkty wybrałam z ostatnich opinii terapeutów i diagnozy integracji sensorycznej.
Ogólnie i po ludzku znaczy to, że Aspik zachowuje się często jak zbuntowany dwulatek.
Kieruje się bardzo sztywnymi zasadami. Raz wpojona zasada staje się normą zachowania, niedopuszczalne jest więc przejście przez ulicę nie po pasach, nawet jeśli do najbliższego przejścia jest kilometr.
Nie rozpoznaje naszych emocji, muszę mu mówić, kiedy jestem zdenerwowana bo z trzaskania garnkami i zmarszczonych brwi tego nie odczyta. Potrafi rozróżnić swoje dwa nastroje: zadowolenie i zdenerwowanie. Nowe sytuacje, które zwykle u ludzi wywołują zdziwienie, u niego powodują emocję odwrotną do zadowolenia, czyli zdenerwowanie.
Nie lubi być dotykany, często potyka się na chodniku, wpada na futryny drzwi, nie potrafi korzystać z większości zabawek na placu zabaw. Czasem celowo obija się całym ciałem o ściany i o ludzi.
Bardzo lubi zajęcia, ćwiczenia. Chętnie wykonuje polecenia. Nie potrafi sam wymyślić sobie zabawy. Nie potrafi wymyślić, co można zbudować z klocków. Nie potrafi wyobrazić sobie do czego mogą służyć sprzęty na placu zabaw. Nie wie, jak wejść na zabawkę nawet po obserwacji innych dzieci, trzeba go wsadzać na zabawkę i na jego ciele pokazywać mu, co ma zrobić. Jak już się nauczy (co trwaaaa) będzie wchodził i używał sprzętu bez pomocy.
Nie ma wyobraźni (to skutek problemów z używaniem prawej półkuli). Nie potrafi sam sobie zorganizować zabawy, nie wymyśla zabaw (zabawa w dom czy w sklep, tak popularna wśród dzieci, u Aspika nie istnieje). Nie potrafi zmienić toru myślenia, raz poznany sposób rozwiązania zadania powoduje próbę rozwiązania pozostałych zadań w ten sam sposób. To powoduje bardzo duże rozbieżności w wynikach testów inteligencji.
Bardzo słaba mała motoryka, duże problemy z grafomotoryką. Już jest dużo lepiej ale te problemy ciągle wymagają pracy.

Przeczytałam powyższy post i wynika z niego, że Aspik jest dzieckiem-koszmarem. Nie jest tak źle. Poza powyższymi problemami Aspik ma mnóstwo zalet. Podstawowa to wykonywanie czynności zawsze w ten sam sposób (tak, właśnie ta). Wystarczy raz wpoić Aspikowi jakąś zasadę lub wzorzec, a on zapamięta ją na zawsze. Nie ma więc żadnych problemów z ubieraniem (nigdy nie zapomina o częściach garderoby) lub z myciem rąk po skorzystaniu z toalety.
Druga wielka zaleta Aspika to świetna pamięć, którą bezczelnie wykorzystuję. Przed wyjściem do sklepu mówię, co powinniśmy kupić, a przed podejściem do kasy pytam Aspika, czy kupiliśmy wszystko.
Łatwo z synem pracować bo lubi wykonywanie poleceń. A nawet jak znajdą się trudne zadania, których Aspik robić nie chce, można go przekonać wplatając w zadanie parę słów o lokomotywie. Np. zamiast ćwiczyć podnoszenie woreczków (wcześniej "zbieranie grzybów") Aspik zabiera węgiel do lokomotywy.
Lokomotywy (od 3 lat fiksacja Aspika) pomagały nam w wielu sprawach. W czasach, kiedy problemem było wyjście z domu pozwalałam Aspikowi "ciuchać" (poruszać rączkami jak tłokami i wydawać odgłosy parowozu). Robi to do dzisiaj kiedy czuje się niepewnie, znajdzie w nowym miejscu lub jest przeciążony i potrzebuje czegoś znajomego, uspokojenia. Inny sposób na wyjście w obce miejsce to obietnica, że będą tam lokomotywy.
Aspik jest bardzo wesołym człowieczkiem, lubi się śmiać i rozśmieszać innych. Opowiada kawały (każdej osobie z osobna :)), ostatnio zaczął się przekomarzać, usłyszałam także pierwsze "nie" jako odpowiedź na prośbę typu "czy możesz..." (tak, cieszę się ze sprzeciwu dziecka ;) Zwykle już dwulatki zaczynają mieć własne zdanie).
Jeżeli wszystko jest w porządku i nie dzieje się nic niespodziewanego to Aspik jest bardzo spokojnym, grzecznym i kochanym dzieckiem. Jeżeli coś jest nie tak, Aspik jest tylko kochanym dzieckiem, bez pozostałych dwóch poprzednio użytych przymiotników.

A to było tak...

Post na specjalne życzenie Agnieszki, mamy Franka (dzielnyfranek.blogspot.com). Odpowiedź na pytanie kiedy zauważyłam, że zaczęło dziać się coś dziwnego.
Ja nie zauważyłam, że coś może być "nie tak". Według mnie, rodziny i znajomych, nawet według lekarzy syn rozwijał się dobrze, nabywał nowe umiejętności w terminie, wszystko było ok. Ale zacznijmy od początku.
Syn dostał 10 punktów w skali Apgar, jadł, spał i srał jak typowy niemowlak. Kamienie milowe rozwoju osiągał mniej więcej w terminie (poza "utrzymuje głowę przy podciąganiu do pozycji siedzącej" co opanował w wieku 5 miesięcy, 3 miesiące później, niż wg. książeczki powinien). Później wszystko było dobrze, część umiejętności opanował szybciej, inne sprawiały trochę więcej trudności ale żadne dziecko nie rozwija się dokładnie wg. książeczki.
Mały miał niecały rok jak zwariowałam i zaczęłam go uczyć go "czytać" metodą Domana.
Metoda ta w skrócie polega na tym, że szybko pokazuje się dziecku wyrazy napisane wyraźnymi, czerwonymi literami o wysokości 8 centymetrów i czyta. Dziecko po wielu pokazaniach taki wyraz ma zapamiętać i umieć "przeczytać". Takie czytanie globalne. W podobny sposób można uczyć matematyki i tzw. wiedzy encyklopedycznej. Ja uczyłam wszystkiego i gorąco wierzę, że efekty widać w obecnym rozwoju dziecka.
Nadszedł czas na chodzenie (14 miesiąc), odpieluchowanie (22 miesiące) i bilans dwulatka. Wszystko było ok.
Spokojnie złożyliśmy wniosek o przyjęcie do przedszkola, na szczęście syn został przyjęty. I tu dopiero zaczęły się problemy. Przedszkole organizowało dwa spotkania adaptacyjne dla dzieci. Na pierwszym syn wytrzymał cale 15 minut, na drugim jeszcze krócej (to drugie to była zabawa na placu pod kierunkiem animatorów, muzyka z głośników + piszczące, rozbawione dzieci). Bardzo bałam się pierwszego dnia w przedszkolu ale... było zaskakująco dobrze. Syn nie płakał ani przez chwilę.
Kolejne dni minęły z mojego punktu widzenia równie bezboleśnie jak pierwszy. Minął pierwszy semestr, zaczął się drugi. Wychowawczyni (której bardzo dziękuję i której będę dozgonnie wdzięczna) zaprosiła mnie na rozmowę. Powiedziała, że syn ma duże problemy z grafomotoryką, pokazała kilka ćwiczeń, które powinny mu pomóc. Ćwiczyliśmy regularnie i intensywnie, już rok później można było zobaczyć zmiany :) Efektem jest piękna walentynka z wczorajszego postu. Dwa miesiące później, w maju, ta sama pani wychowawczyni (której ponownie dziękuję, bez niej ciągle byśmy przed diagnozą i bez pomocy) powiedziała, że syn od września nie rozwinął się społecznie. Nie interesuje się rówieśnikami, zawsze bawi się sam, nie chce uczestniczyć w zabawach grupowych. Powiedziała, że jej zdaniem powinniśmy udać się do psychologa. Tak zaczął się nasz proces diagnostyczny.
Ja przez cały czas nie widziałam nic niepokojącego w zachowaniu syna. Wręcz przeciwnie. Wielokrotnie słyszałam, jaki on jest wspaniały, jaki grzeczny, posłuszny, że dwulatek nie pyskuje, nie wymusza. Inne mamy zazdrościły, że mogę syna zostawić w piaskownicy i nie muszę cały czas przy nim siedzieć i go zabawiać. Słyszałam, że dziecko jest bardzo inteligentne, że mówi bardzo dorosłym językiem (powtarzał wcześniej usłyszane zdania).

Wszystko zaczęło się więc od pani wychowawczyni w przedszkolu. Prawdopodobnie gdybym miała większą wiedzę potrafiłabym wcześniej wyłapać nieprawidłowości. W procesie diagnostycznym pokazano nam, że niektóre były widoczne niemal od urodzenia.

Walentynka

Dostałam od Aspika pięknie pokolorowaną walentynkę (dzieci robiły takie cuda w przedszkolu). Muszę się nią pochwalić :)

Mój wspaniały chłopiec.